ἀποδύρομαι
ἀποδύρομαι, to lament bitterly
ἀπ-οδύρομαι [ῡ],
- lament bitterly, τι πρὸς τὤγαλμα Hdt. 2.141; τύχας A. Pr. 637; ἐμαυτὴν καὶ γένος τὸ πᾶν S. El. 1122; τινί to a person, Apollod. 1.9.8 (dub.): abs., Pl. R. 606a.
- 2 take oneʼs fill of lamentation (cf. ἀπολοφύρομαι), IG 1.463.
1 lamentar c. ac.
ταῦτ'
τύχας
ἐμαυτὴν καὶ γένος τὸ πᾶν
τὰ συμβάντα
τὰ προσήκονθ'
τὴν ἑαυτοῦ ἀπώλειαν
τὴν ἀκλεῆ τῶν ἀδελφῶν ταλαιπωρίαν
• c. ac. y πρός c. ac. lamentar algo ante
πρὸς τὤγαλμα ἀποδύρεσθαι οἷα κινδυνεύει παθεῖν
τὰ πλεῖστα πρὸς ὑμᾶς
2 abs. lamentarse Pl.R.606a, Plu.2.455c, BGU 836.7 (VI d.C.)
• c. ἐπί c. gen. lamentarse de Melit.Pass.27.p.5.2.
ἀπ·οδύρομαι, se lamenter, Plat. Rsp. 606a ; τινα ou τι, Eschl. Pr. 637 ; Soph. El. 1122, sur qqn ou qqe ch. ; πρός τινα, Hdt. 2, 141 ; Dém. 118 fin, etc. ; τινι, Apd. 1, 9, 8, auprès de qqn.
ἀποδύρομαι, beweinen, beklagen, Aesch. Prom. 640 Soph. El. 1111 Plat. Rep. X.606a u. Folgd., z.B. Dem. 45.57, πλεῖστα ἀποδυράμενος πρὸς ὑμᾶς ῥᾴων ἔσομαι, bei Einem, wie Luc. Tim. 13 ; sich ausweinen, Men. bei Stob. Flor. 113.9.
ἀποδύρομαι
- to lament bitterly, Hdt., Attic