ἀρχαιοπρεπής
ἀρχαιοπρεπής, distinguished from olden time, time-honoured
ἀρχαιο-πρεπής, ές,
- time-honoured, venerable, A. Pr. 409, Pl. Sph. 229e; παράκλησις Iamb. Protr. 17: Comp., Dam. Pr. 131. Adv. -πῶς ib. 337.
- 2 of literary style, old-fashioned, σχήματα D.H. Comp. 23; ὀνόματα Id. Pomp. 2; ἑρμηνεία Simp. in Ph. 233.10 (Comp.). Adv. -πῶς ib. 111.15.
I
1 sin connotaciones posit. o peyor. antiguo, viejo
παράκλησις
ἀρχαιοπρεπεστέρα ... ἰδιότης
2 antiguo, venerable
μεγαλοσχήμονά τ' ἀρχαιοπρεπῆ στένουσι τὰν σὰν ... τιμάν
τὸ μὲν ἀ. τι πάτριον
ἀ. οὖν καὶ ποιητικώτατος ὁ λόγος
ᾠδαί
3 anticuado, arcaico
σχήματα
(ὀνόματα)
ἑρμηνεία
II adv. -ῶς
1 antiguamente, de manera antigua Dam.in Prm.337.
2 anticuada, arcaicamente Sch.Er.Il.11.162, Sch.Arist.Cael.310a31, Simp.in Ph.111.15.
ἀρχαιο·πρεπής, ής, ές :
1 vénérable par son antiquité, Eschl. Pr. 409 ||
2 antique, en gén. Plat. Soph. 229e ||
Sup. -έστατος, DH. Comp. c. 23.
Étym. ἀ. πρέπω.
ἀρχαιοπρεπής, ές, durch Altertum ehrwürdig, τιμαί Aesch. Prom. 406 ; übh. = altertümlich, Plat. Soph. 229e.
ἀρχαιοπρεπής
πρέπω
- distinguished from olden time, time-honoured, Aesch.