ἀχάριτος
ἀχάριτος, ungrateful, thankless
ἀχάρῐτος [χᾰ], ον, = foreg.,
- unseemly, Plu. Sol. 20; euphem., παθήματα ἀ. ἐόντα μαθήματα γέγονε Hdt. 1.207. Adv. οὐκ -τως ἔφη Ath. 7.281c, cf. Hermog. Id. 2.11, D.C. 66.9.
- 2 ungrateful, thankless, δῆμον εἶναι συνοίκημα ἀχαριτώτατον Hdt. 7.156; χάρις ἀ. A. Ch. 42 (lyr., Elmsl.), E. Ph. 1757 (lyr.).
I
1 de poca gracia, poco divertido
παιδιά
ἡδοναί
• poco agraciado, feo
πρόσωπον
2 desagradecido
δῆμον εἶναι συνοίκημα ἀχαριτώτατον
3 que no favorece
χάρις ἀ.
ofrenda que no es ofrenda
II adv. -ως
1 sin gracia, con poca gracia
ἀ. ἔφη
2 de mala gana
οὓς δὲ ἑώρα ἀ. ἑπομένους
ἀ·χάριτος, ος, ον [χᾰῐ]
1 désagréable, Plut. Sol. 20 (var. ἀχάριστος) ; par euphém. p. pénible, Hdt. 1, 207 ||
2 sans reconnaissance, ingrat, Hdt. 7, 156 ; χάρις ἀχ. Eschl. Ch. 44, marque de reconnaissance qui n’en est pas une ||
3 qui n’a pas inspiré de reconnaissance : χάρις ἀχ. Eur. Ph. 1757, hommage mal récompensé (par les dieux) ||
Sup. -ώτατος, Hdt. 7, 156.
Étym. ἀ, χάρις.
1. onaangenaam, eufem.:
2. ondankbaar:
ἀχάριτος, = ἀχάριστος, ἀχάριτα (oder von ἄχαρις), Her. 1.207 ; Plut. Sol. 20 ; superl. ἀχαριτώτατος Her. 7.156.
ἀχάριτος
- 1= ἀχάριστος or ἄχαρις, Hdt.
- 2ungrateful, thankless, Hdt.; χάρις ἀχ., like χάρις ἄχαρις, Eur.