ἄπνευστος
ἄπνευστος, breathless
ἄπνευ-στος, ον,
- breathless, ἄ. καὶ ἄναυδος Od. 5.456, cf. Theoc. 25.271.
- 2 lifeless, dead, Nonn. D. 26.115; without life, φαρέτρη ib. 15.269.
- II = ἀπνεύματος, τόποι Thphr. CP 5.12.7 (Sup.). Adv. -τως, = ἀπνευστί (q.v.), Plu. VOrat. 2.844f.
I
1 exánime, sin aliento
ἄ. καὶ ἄναυδος κεῖτ'
• muerto Theoc.25.271, Nonn.D.26.115.
2 de cosas inanimado
φαρέτρη
3 fig. carente del Espíritu Santo
βαπτίζειν ... ἀπνεύστοισι λοετροῖς
II no ventoso, no aireado
τόποι
III adv. -ως sin respirar Plu.2.844f.
ἄ·πνευστος, ος, ον :
1 qui ne respire pas, sans souffle, Od. 5, 456 ; Thcr. Idyl. 25, 271 ||
2 à l’abri du vent, Th. C.P. 5, 12 (au sup. -ότατος).
Étym. ἀ, πνέω.
ἄπνευστος, atemlos, nicht mehr atmend, καὶ ἄναυδος Od. 5.456 ; Theocr. 25.271. Aber τόποι ἀπνευστότατοι, ganz windlos, Theophr.
ἄπνευστος
[ἀ-1 + πνευ-, πνέω.]
Without breath, breathless Od. 5.456.
ἄπνευστος (πνέω): breathless, Od. 5.456†.
ἄπνευστος
πνέω
- breathless, Od.