ἀποβαίνω
ἀποβαίνω, ἀποβαίνω, leave, depart (verb)
- step off from a place, νηὸς ἀ. alight, disembark from a ship, Od. 13.281; ἀπὸ τῶν νεῶν, ἀπὸ τῶν πλοίων, Hdt. 5.86, 4.110; ἐκ τῶν νεῶν X. HG 5.1.12:abs., disembark, Hdt. 2.29, Th. 1.111, etc.; ἀ. ἐς χώρην Hdt. 7.8.βʹ, cf. E. Fr. 705, Th. 4.9, Lys. 2.21; ἐς τὴν γῆν Th. 1.100; ἐξ ἵππων ἀ. ἐπὶ χθόνα dismount from a chariot, Il. 3.265, cf. 11.619; ἵππων 17.480; but in D. 61.23 τὸ ἀποβαίνειν seems to be the art of leaping from horse to horse (cf. ἀποβάτης) τῇ συνωρίδι τοῦ ἀποβάντος IG 9(2).527.10 (Larissa): generally, ἀβάτων ἀποβάς having stepped off ground on which none should step, S. OC 167.
- 2 go away, depart, Il. 1.428, 5.133, etc.; ἀπέβη πρὸς μακρὸν Ὄλυμπον 24.468; πρὸς δώματα, κατὰ δῶμα, Od. 4.657, 715; μετʼ ἀθανάτους Il. 21.298: c. gen., ἀ. πεδίων E. Hec. 140; ἀπὸ τῆς φάτνης X. Eq.Mag. 1.16; of death, ἀπὸ δὲ φθίμενοι βεβᾶσι E. Andr. 1022; of hopes, vanish, come to nought, Id. Ba. 909 (lyr.).
- II of events, issue, result from, τὰ ἔμελλε ἀποβήσεσθαι ἀπὸ τῆς μάχης Hdt. 9.66; τἀναντία ἀπέβη resulted, Pl. Phlb. 39a, cf. Lg. 782e; ὅ τι ἀποβήσεται Id. Prt. 318a, etc.; τὸ ἀποβαῖνον, contr. τὠποβαῖνον, the issue, event, Hdt. 2.82, etc.; τὰ ἀποβαίνοντα, τὸ ἀποβάν, the results, Th. 1.83, 2.87; τὰ ἀποβησόμενα the probable results, Id. 3.38, cf. S.E. M. 5.103.
- 2 freq. with an Adv. or other qualifying phrase, σκοπέειν . . τὴν τελευτὴν κῇ ἀποβήσεται how it will turn out, issue, Hdt. 1.32; ἀ. τῇ περ εἶπε ib. 86; ἀ. κατὰ τὸ ἐόν ib. 97; ἀ. παρὰ δόξαν, ἀ. τοιοῦτον, Id. 8.4, 7.23; τοιόνδʼ ἀπέβη τόδε πρᾶγμα E. Med. 1419, cf. X. Cyr. 1.5.13; πολέμου τοιοῦτον ἀπέβη τὸ τέλος Plb. 26.6.15; οὐδὲν αὐτῷ . . ὡς προσεδέχετο ἀπέβαινεν Th. 4.104, cf. 3.26; παρὰ γνώμην ἀ. 5.14; opp. κατὰ γνώμαν ἀ. Theoc. 15.38; πῶς ἡ φήμη δοκεῖ ὑμῖν ἀποβῆναι; And. 1.131.
- 3 abs., turn out well, succeed, ἡ ὑπόσχεσις ἀπέβη Th. 4.39, cf. 5.14; of dreams, turn out true, Arist. Div. Somn. 463b10.
- 4 of persons, with an Adj., turn out, prove to be so and so, ἀ. οὐ κοινοί prove partial, Th. 3.53; ἀ. χείρους Pl. Lg. 952b; φρενιτικοὶ ἀ. Hp. Coac. 405; τύραννος ἐκ βασιλέως ἀ. Plb. 7.13.7; also of a wound, ἰάσιμον ἀ. Pl. Lg. 878c.
- b with εἰς . ., ἀ. εἰς τὰ πολιτικὰ οἱ τοιοῦτοι prove fit for public affairs, Id. Smp. 192a; ἐς ἀλαθινὸν ἄνδρʼ ἀ. Theoc. 13.15.
- c of conditions, etc., ἀπέβη ἐς μουναρχίην things ended in a monarchy, Hdt. 3.82; εἰς ἓν τέλεον καὶ νεανικόν Pl. R. 425c; ἀποβήσεται εἰς μαρτυρίαν Ev.Luc. 21.13.
- 5 of space, μέγεθος μὲν ἦν πρὸς τὸν Ἠριδανὸν ἀποβεβηκῦα reaching, extending to . ., Pl. Criti. 112a.
- 6 τῷ ἀποβεβηκότι ποδί with the hind foot, opp. τῷ προβεβηκότι, Arist. IA 706a9.
- B causal, in aor. 1 ἀπέβησα, cause to dismount, disembark, land (in which sense ἀποβιβάζω serves as pres.), ἀ. στρατιήν Hdt. 5.63, 6.107; ἐς τὴν Ψυττάλειαν Id. 8.95.
- II hence, in Pass., τὸ ἀποβαινόμενον σκέλος a leg put out so as not to bear the weight of the body, Hp. Art. 52:—Act., Id. Mochl. 20.
A intr.
I sin indicación de vehículo
1 en gener. c. suj. de pers. marchar(se), ir(se) (en v. med. mismo sent.), frec. en fórmulas
ὥς ἄρα φωνήσασ' ἀπεβήσετο
• c. indicación del fin
μετ' ἀθανάτους ἀπεβήτην
ἀπέβη πρὸς μακρὸν Ὄλυμπον
πρὸς δώματα καλά
εἰς ῥύμην
ἀπέβη διὰ δώματα
• c. indicación de la procedencia: c. ἀπό y gen.
ἀπὸ τῆς φάτνης
(marcharse, salir) del establoΤροίας πεδίων ἀπέβησαν
στόλος ... ἀπεβήασατο Νάξου
• c. -θε:
Σικυωνόθε ... ἀπέβαν
• incluso marchar(se), retirarse
ἀβάτων ἀποβάς
retirándote del lugar sagrado
• fig. irse, morir
φθίμενοι
• c. suj. abstr. desvanecerse
ἐλπίδες
2 sólo perf. ser de atrás
τῷ ἀποβεβηκότι
con la parte de atrás
II suj. de pers. c. mención del vehículo o animal
1 de carros y caballos bajar, descender, apearse de c. prep. de gen.
ἐξ ἵππων ἀποβάντες ἐπὶ χθόνα
bajando del carro a tierraἐγὼ δ' ἵππων ἀποβήσομαι, ὄφρα μάχωμαι
τῶνδ' ὄχων
• implícitamente
ἀπέβησαν ἐπὶ χθόνα
• en cierto juego atlético descabalgar, desmontar
τῇ δὲ συνωρίδι τοῦ ἀποβάντος
2 de naves bajar, desembarcar
ἀποβάντες ... νηός
σχεδίης ἀποβῆναι
bajar de la balsaἀπὸ τῶν νεῶν
ἀπὸ τῶν πλοίων
ἐκ τῶν νηῶν
ἀποβάντες ... παρὰ θῖνα θαλάσσης δόρπον ἕλοντο
• c. ac. de direcc. a tierra desembarcar en
τὴν σφετέρην ἐς (χώρην)
ἐς τὴν γῆν
εἰς Μυσίαν
εἰς Μαραθῶνα
III suj. gener. no de pers.
1 local llegar, extenderse
πρὸς τὸν Ἠριδανόν
2 c. suj. abstr. o impers. salir, suceder, ocurrir, resultar
a) en gener.
τὰ μέλλοντα ἀποβήσεσθαι
lo que resultará, las cosas que van a pasarτὰ ἔμελλε ἀποβήσεσθαι ἀπὸ τῆς μάχης
ὅμοια ... τῷ παιδίῳ ἀπέβη
lo mismo sucedió al niñoτἀναντία ... ἀπέβη
resultó lo contrarioτοιόνδ' ἀπέβη τόδε πρᾶγμα
πολέμου τοιοῦτον ἀπέβη τὸ τέλος
b) c. adv.
εἰ καὶ ἑτέρως τοῦτο ἀπέβη
ἀπέβαινε τῷ Ἁβράμῳ καθὼς ὑπενόησε
ocurrió a Abraham tal como había supuesto
c) c. giros prep. c. abstr.
παρὰ δόξαν
παρὰ γνώμην
κατὰ τὸ ἐόν
• esp. c. εἰς, ἐπί c. abstr. resultar, acabar en, convertirse en
ἀπέβη ἐς μουναρχίην
la cosa acabó en monarquíaἵν' ἐς βέλτιον ἀποβῇ τὸ φοβερόν
ἐλπίδες εἰς κακὸν ἀπέβησαν
ἀπέβη δ' εἰς οὐδὲν χρηστὸν αὐτοῖς
ἐπὶ τὸ χεῖρον
• ser motivo de, dar ocasión
ἀπέβη δὲ εἰς πάθος μου ἡ κιθάρα
mi cítara ha llegado a ser motivo de penasἀποβήσεται ὑμῖν ἐς μαρτύριον
tendréis ocasión de dar testimonio
d) c. or. modal y en frases interr.
σκοπέειν ... τὴν τελευτὴν κῇ ἀποβήσεται
ver cómo terminaráἀ. τῇ περ ... εἶπε
οὐδὲν αὐτῷ ἀπὸ τῶν ἔνδον ὡς προσεδέχετο ἀπέβαινεν
nada le ocurría desde el interior como había esperadoἀποβήσεται σοι ταῦτα ποῖ τὰ ῥήματα;
πῶς ἡ φήμη δοκεῖ ἀ.
τὸ βουλεύεσθαι ... πῶς ἀποβήσεται;
3 en part. abs. τὸ ἀποβαῖνον el resultado Hdt.2.82,
τὰ ἀποβαίνοντα
τὸ ἀποβάν
τὰ ἀποβησόμενα
las consecuencias
4 pred. de pers. y cosas resultar
φρενιτικοὶ ἀ.
οὐ κοινοὶ ἀ.
resultar parcialesχείρους
ἀγριῶτεροι
ἄνδρες εἰς τὰ πολιτικά
τύραννος ἐκ βασιλέως
τὸ φῶς σοι σκότος ἀπέβη
τέφρα ἀ. τὸ σῶμα
5 abs. tener salida de mercancías venderse bien, PTeb.5.39 (II a.C.)
• fig. tener éxito, salir bien
ἡ ὑπόσχεσις
• de sueños cumplirse Arist.Diu.Som.463b10.
B tr.
I hacer desembarcar
στρατιήν
II dejar atrás, arrastrar en cierto tipo de cojera
τὸ δὲ (σκέλος) ἀποβαίνειν
(tienen) que arrastrar el otro pieτὸ ἀποβαινόμενον σκέλος
1. weggaan,
2. uitkomen, aflopen, gebeuren:
3. met acc., causat. van boord laten gaan, alleen sigm. aor.
1) weggehen ; absol., Il. 5.133 ; πρός τι, Od. 4.657 ; μετά τινας, Il. 21.298 ; von einem höheren Punkte herunter 3.265 ἐξ ἵππων ἀποβάντες ἐπὶ χθόνα, 17.480 ἵππων, 11.619 ἀπέβησαν ἐπὶ χθόνα (ohne gen.), Od. 13.281 νηός ; Her. 1.24 ; Xen. Hell. 1.1.12 ; εἰς Ἀττικήν Isocr. 6.86 ; Dem. 59.94 ; Plut. Sol. 8. Bei Dem. 61.23 ist ἀποβαίνειν eine Art Uebung in der Palästra, bewaffnet vom Wagen im vollen Lauf zu springen u. wieder hinauf, B.A. 526 ἀποβῆναι, ἀγωνίσασθαι τὸν ἀποβάτην, vgl. dies. W.
2) ausgehen in etwas, εἰς ἕν τε τέλεον καὶ νεανικόν Plat. Rep. IV.425c ; ἀκρόπολις πρὸς τὸν Ἠριδανὸν ἀποβεβηκυῖα, dahin auslaufend, Crit. 112a ; von Personen, werden, ἐὰν ἀποβαίνωσι χείρους τῶν πολλῶν Legg. XII.952b ; vgl. Xen. Mem. 4.8.8 ; Pol. 7.13 τύραννος ἐκ βασιλέως ; εἰς ἀλαθινὸν ἄνδρʼ ἀποβαίη Theocr. 13.15 ; von Sachen, ἂν τὸ τραῦμα ἰάσιμον ἀποβῇ Plat. Legg. IX.878c. Bes.
3) ὁ χρησμὸς ἀπέβη, das Orakel traf ein, Thuc. 8.75 ; Xen. An. 7.8.22 ; ἡ ὑπόσχεσις ἀπέβη 4.39 ; τὸ πρᾶγμα παρὰ δόξαν ἀπέβη, hatte einen unerwarteten Ausgang, Her. 8.4 u. oft ; τοιόνδʼ ἀπέβη τόδε πρᾶγμα, so lief dieses ab, Eur. Alc. 1166 ; Med. 1419 ; δεδιὼς τὸ μέλλον, ὅπως ἀποβήσεται Plat. Lys. 206a ; εἰκότως ἀποβέβηκεν Isocr. 4.150 u. sonst häufig ; τὰ ἀποβαίνοντα, die Ereignisse, Folgen, Thuc. 1.83 ; τὰ ἐκ τῶν κινδύνων ἀποβησόμενα 8.75, u. öfter so mit ἐκ, – κατὰ γνώμαν ἀπέβα τοι Theocr. 15.38.
4) aor. I., herabsteigen lassen, ans Land setzen, στρατιήν Her. 6.107.
[ἀπο- 1.]
Fut. in mid. form ἀποβήσομαι Il. 5.227, Il. 17.480.
3 sing. aor. ἀπέβη Il. 5.133, Il. 6.116, 369, Il. 8.425, Il. 11.210, Il. 12.370, Il. 17.188, 673, Il. 18.202, Il. 24.188, 468, 694: Od. 1.319, Od. 3.371, Od. 4.657, 715, Od. 5.148, Od. 6.41, 47, Od. 7.78, Od. 10.307, Od. 15.43, 454, Od. 22.495.
3 dual ἀπεβήτην Il. 21.298.
3 pl. ἀπέβησαν Il. 11.619. Masc. pl. pple. ἀποβάντες Il. 3.265, Il. 8.492: Od. 13.281, Od. 14.346.
Infin. ἀποβῆναι Od. 5.357.
3 sing. aor. mid. ἀπεβήσετο Il. 1.428, Il. 2.35, Il. 5.352, Il. 23.212: Od. 18.197.
- 1
To go away, depart Il. 1.428, Il. 2.35, Il. 5.133, 352, Il. 6.116 = 369 = Il. 17.188, Il. 8.425 = Il. 11.210 = Il. 18.202 = Il. 24.188, Il. 12.370, Il. 17.673, Il. 21.298, Il. 23.212, Il. 24.468, 694: Od. 1.319 = Od. 6.41, Od. 3.371 = Od. 7.78, Od. 4.657, 715, Od. 5.148, Od. 6.47, Od. 10.307, Od. 15.43, 454, Od. 18.197, Od. 22.495.
- 2
To alight (from a chariot): ἐξ ἵππων Il. 3.265, Il. 8.492, Il. 24.459.
To alight from (a chariot).
With genit.: ἵππων Il. 5.227 = Il. 17.480.
Absol. Il. 11.619.
- 3
To land or disembark from (a ship).
With genit.: νηός Od. 13.281.
So to throw oneself from, quit (a raft) Od. 5.357.
Absol., to land Od. 14.346.
- 1
- 1leave Σικυωνόθε δʼ ἀργυρωθέντες σὺν οἰνηραῖς φιάλαις ἀπέβαν (ἀνεχώρησαν ἐπὶ τὸ Ἄργος. Σ.) N. 10.43
- Ito step off from a place, to alight or disembark from a ship, Hom., etc.; absol. to disembark, Hdt., Thuc., etc.:— to dismount from a chariot, ἵππων or ἐξ ἵππων Il.
- 2to go away, depart, Il., Attic;—c. gen., ἀπ. πεδίων Eur.; of hopes, to come to naught, Eur.
- IIof events, to issue or result from, τὰ ἔμελλε ἀποβήσεσθαι ἀπὸ τῆς μάχης Hdt.; τὸ ἀποβαῖνον, contr. τἀποβαῖνον, the issue, event, and τὰ ἀποβαίνοντα, τὰ ἀποβάντα the results, Hdt., Thuc.; τὰ ἀποβησόμενα the probable results, Thuc.
- 2to turn out so and so, παρὰ δόξαν Hdt.; τοιόνδε Eur.; ὡς προσεδέχετο Thuc.:—absol. to turn out well, succeed, Thuc.
- 3of persons, to end by being, ἀπ. κοινοί to prove impartial, Thuc.; so, ἐς ἀλαθινὸν ἄνδρʼ ἀπ. Theocr.; ἀπέβη ἐς μουναρχίην things ended in a monarchy, Hdt.
- BCausal in aor1 ἀπέβησα, to make to dismount, disembark, land, (in which sense ἀποβιβάζω serves as pres.), ἀπ. στρατιήν Hdt.
-
…ἂν ἐφοβούμην τὸν κίνδυνον, ὁρῶν ὅτι καὶ παρασκευαὶ καὶ τύχαι ἐνίοτε τοιαῦται γίγνονται, ὥστε πολλὰ καὶ παρὰ γνώμην ἀποβαίνειν τοῖς κινδυνεύουσιν · εἰς ὑμᾶς δʼ εἰσελθὼν ἐλπίζω τῶν δικαίων τεύξεσθαι. μάλιστα δʼ ἀγανακτῶ, ὦ βουλή, ὅτι…
Lysias, Speeches
-
…ἀπεκτόνατε · νῦν γὰρ τοῦτο εἴργασθε οἰόμενοι μὲν ἀπαλλάξεσθαι τοῦ διδόναι ἔλεγχον τοῦ βίου, τὸ δὲ ὑμῖν πολὺ ἐναντίον ἀποβήσεται, ὡς ἐγώ φημι. πλείους ἔσονται ὑμᾶς οἱ ἐλέγχοντες, οὓς νῦν ἐγὼ κατεῖχον, ὑμεῖς δὲ οὐκ ᾐσθάνεσθε…
Plato, Apology
-
…αὔλησιν, οὗτος ἂν ἐλλόγιμος ηὐξήθη, ὅτου δὲ ἀφυής, ἀκλεής · καὶ πολλάκις μὲν ἀγαθοῦ αὐλητοῦ φαῦλος ἂν ἀπέβη, πολλάκις δʼ ἂν φαύλου ἀγαθός · ἀλλʼ οὖν αὐληταί γʼ ἂν πάντες ἦσαν ἱκανοὶ ὡς πρὸς τοὺς ἰδιώτας καὶ…
Plato, Protagoras
-
…δέ, εἰ τήνδε τὴν πόλιν ἢ ἑκοῦσαν φίλην ποιήσαιντο ἢ ἄκουσαν καταστρέψαιντο, ῥαδίως τῶν πολλῶν Ἑλλήνων ἄρξειν, ἀπέβησαν εἰς Μαραθῶνα, νομίσαντες οὕτως ἂν ἐρημοτάτους εἶναι συμμάχων τοὺς Ἕλληνας, εἰ ἔτι στασιαζούσης τῆς Ἑλλάδος ᾧ τινι χρὴ…
Lysias, Speeches
-
…ἄρτι, περὶ ὧν ἀφικόμην. Ἱπποκράτης γὰρ ὅδε τυγχάνει ἐν ἐπιθυμίᾳ ὢν τῆς σῆς συνουσίας · ὅτι οὖν αὐτῷ ἀποβήσεται, ἐάν σοι συνῇ, ἡδέως ἄν φησι πυθέσθαι. τοσοῦτος ὅ γε ἡμέτερος λόγος. ὑπολαβὼν οὖν ὁ Πρωταγόρας…
Plato, Protagoras
-
…δὲ διὰ Σκαιῶν πεδίονδʼ ἔχον ὠκέας ἵππους. ἀλλʼ ὅτε δή ῥʼ ἵκοντο μετὰ Τρῶας καὶ Ἀχαιούς, ἐξ ἵππων ἀποβάντες ἐπὶ χθόνα πουλυβότειραν ἐς μέσσον Τρώων καὶ Ἀχαιῶν ἐστιχόωντο. ὄρνυτο δʼ αὐτίκʼ ἔπειτα ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων, ἂν δʼ…
Homer, Iliad
-
…ἐφωρμήθη ἴμεν ἐς Πύλον, ὄφρα πύθηται πατρὸς ἑοῦ ἢ νόστον ἢ ὅν τινα πότμον ἐπέσπεν. ὣς ἄρα φωνήσας ἀπέβη κατὰ δῶμʼ Ὀδυσῆος. τὴν δʼ ἄχος ἀμφεχύθη θυμοφθόρον, οὐδʼ ἄρʼ ἔτʼ ἔτλη δίφρῳ ἐφέζεσθαι πολλῶν κατὰ οἶκον ἐόντων…
Homer, Odyssey
-
…οὐδέποτε διʼ ἄλλο, τιμὴν δὲ καὶ ἡδονὴν καὶ νοῦν καὶ πᾶσαν ἀρετὴν αἱρούμεθα μὲν καὶ διʼ αὐτά μηθενὸς γὰρ ἀποβαίνοντος ἑλοίμεθʼ ἂν ἕκαστον αὐτῶν, αἱρούμεθα δὲ καὶ τῆς εὐδαιμονίας χάριν, διὰ τούτων ὑπολαμβάνοντες εὐδαιμονήσειν. τὴν δʼ εὐδαιμονίαν…
Aristotle, Nicomachean Ethics
-
…ὡς οὖν ἐπὶ τοσαύτην πόλιν στρατεύοντες καὶ μεγίστην δόξαν οἰσόμενοι τοῖς τε προγόνοις καὶ ἡμῖν αὐτοῖς ἐπʼ ἀμφότερα ἐκ τῶν ἀποβαινόντων, ἕπεσθʼ ὅπῃ ἄν τις ἡγῆται, κόσμον καὶ φυλακὴν περὶ παντὸς ποιούμενοι καὶ τὰ παραγγελλόμενα ὀξέως δεχόμενοι · κάλλιστον…
Thucydides, The Peloponnesian War
-
…ὄφρα πυρὴν ὄρσητε καήμεναι, ᾗ ἔνι κεῖται Πάτροκλος, τὸν πάντες ἀναστενάχουσιν Ἀχαιοί. ἣ μὲν ἄρʼ ὣς εἰποῦσʼ ἀπεβήσετο, τοὶ δʼ ὀρέοντο ἠχῇ θεσπεσίῃ νέφεα κλονέοντε πάροιθεν. αἶψα δὲ πόντον ἵκανον ἀήμεναι, ὦρτο δὲ κῦμα πνοιῇ…
Homer, Iliad