ἄρω
*ἄρω, prés. inus. auquel on rattache qqf. les temps d’ἀραρίσκω.
Étym. v. ce mot.
ἄρω, *ἄρω, als praes. ungebräuchlich;
1) trans. fut. ἀρῶ, äol. ἄρσω, aor. I. ἄρσαι, aor.2 ἤραρον, perf. pass. ἀρήρεμαι (vgl. ἀρέσκω), aor. ἤρθην, wovon die 3. Perf, pl. ἄρθεν Il. 16.211, vgl. Scholl. Herodian.; Med. fut. ἄρσομαι, Lycophr. 995 ; aor. ἀρσάμενος Hes. Sc. 320 ; zusammenfügen, fest zusammendrängen, verbinden, ἐπεὶ ἀλλήλους ἄραρον τυκτῇσι βόεσσιν, da sie sich mit den Schilden dicht an einander geschlossen harten, Il. 12.105 ; μᾶλλον δὲ στίχες ἄρθεν, die Reihen wurden mehr zusammengedrängt, Il. 16.211 ; von den Sparren des Daches τοὺς ἤραρε τέκτων 23.712 ; ἴκρια δὲ στήσας, ἀραρὼν θαμέσι σταμίνεσσιν Od. 5.252 ; ἄγγεσιν ἄρσον ἅπαντα, alles in die Gefäße fügen, einpacken, 2.289 ; übertr., δώσουσι γέρας, ἄρσαντες κατὰ θυμόν, dem Sinne anpassen, es wohlgefällig machen, Il. 1.136, vgl. Scholl. Herodian.; durch Verbindung etwas zu Stande bringen, erbauen, ὅτε τοῖχον ἀράρῃ λίθοισιν, eine Mauer aus Steinen, Il. 16.212 ; vgl. 4.110 ; ἀρσάμενος παλάμῃσιν, mit den Händen verfertigend, Hes. Sc. 320 ; übertr., μνηστῆρσιν θάνατον καὶ κῆρʼ ἀραρόντε, Tod u. Verderben bereiten, Od. 16.169 ; ausrüsten, versehen, νῆα ἐρέτῃσιν Od. 1.280 ; Ap.Rh. 2.1063 ; πώμασιν ἄρσον ἅπαντας, die Krüge mit Deckeln versehen, Od. 2.353 ; ἤραρε θυμὸν ἐδωδῇ, das Herz mit Speise versehen, erquicken, 5.95 ; ἀλλʼ ἔμεγε ἁ στονόεσσʼ ἄραρεν φρένας, labte mir das Gemüt, Soph. El. 147 ; ἀρηρεμένος, zusammengefügt, verfertigt, τινί, womit versehen, Ap.Rh. 1.787, 3.833, 4.677 ; so auch ἠρήρειντο.
2) intr. perf. ἄραρα, ep. u. ion. ἄρηρα, wozu ἀρᾰρυῖα gehört, Ionisch mit kurzem α statt η ; plusqpf. ἀρήρειν, ἠρήρειν ; Hom. braucht so auch den aor. ἤραρον Il. 16.214, Od. 4.777 ; ἄρμενος s. oben besonders;
a) zusammengefügt, fest verbunden sein, fest anschließen, Τρῶες ἀρηρότες, in enggeschlossenen Reihen stehend, Il. 13.800 ; ἴσχον πυργηδὸν ἀρηρότες 15.618 ; ἄραρον κόρυθές τε καὶ ἀσπίδες 16.214, Helme u. Schilde drängten sich an einander ; ποτὶ τοῖχον ἀρηρότες πίθοι οἴνου, dicht an einander gegen die Wand gelehnte Weinfässer, Od. 2.342 ; κόρυθα κροτάφοις ἀραρυῖαν Il. 13.188 ; κυνέη ἑκατὸν πολίων πρυλέεσσʼ ἀραρυῖα 5.744, passend für die Kämpfer ; ἔγχος, ὅ οἱ παλάμηφιν ἀρήρει 3.338 ; δοῦρε, τά οἱ παλάμηφιν ἀρήρει 16.139 ; σανίδες πυκινῶς ἀραρυῖαι Od. 2.344 ; πύλας εὖ ἀραρυίας Il. 7.339 ; ζωστὴρ ἀρηρώς Il. 4.134, 213, entw. ein kunstreich zusammengefügter Gürtel, oder ein eng anschließender ; πυκινὸς θώρηξ, τόν ῥʼ ἐφόρει γυάλοισιν ἀρηρότα 15.530 ; θύρη, ἐῢ κληῗσʼ ἀραρυῖα Il. 24.318, v.l. ἐϋκλήϊς ἀραρυῖα, s. Scholl. Herodian.; zweifelhaft die Constr. κνημῖδες ἐπισφυρίοις ἀραρυῖαι 3.331 ; ὄφρʼ ἂν μέν κεν δούρατʼ ἐν ἁρμονιῇσιν ἀρήρῃ, so lange die Balken in ihren Fugen bleiben, zusammenhalten, Od. 5.361, kann auch Tmesis sein ; μέσσῃ δʼ ἐνὶ πῖλος ἀρήρει Il. 10.265. Uebertr., φρεσὶν ᾗσιν ἀρηρώς, fest in seinem Geiste, von besonnenem Geiste, Od. 10.553 ; θυμὸς ἀρηρώς Theocr. 25.113 ; ἄρηρε, ἄρᾱρε, es steht fest, ist beschlossen, bestimmt, Aesch. Prom. 60 ; Eur. Med. 1609, Hipp. 1090 u. öfter ; auch in Sp. Prosa, δόγματα ἀρηρότα, feste Beschlüsse, Dio Chrys.
b) versehen, ausgerüstet sein, τάφρος – ὕπερθεν σκολόπεσσιν ὀξέσιν ἠρήρει, mit Spitzpfählen versehen, Il. 12.56 ; πόλις πύργοις ἀραρυῖα 15.737 ; ζώνη θυσάνοις ἀρ. 14.181 ; auch Sp.; εἷς μὲν ἐὼν, πολλῇσι δʼ ἐπωνυμίῃσιν ἀρηρώς Dion.Per. 28.
c) Uebtr., angemessen sein, gefallen, vgl. ἀρέσκω ; ἐνὶ φρεσὶν ἤραρεν ἠμῖν, gefiel uns, Od. 4.777 ; ἔσχεν ἄκοιτιν ἀραρυῖαν πραπίδεσσι Hes. Th. 608 ; τὸ σὸν δʼ ἄραρε μᾶλλον Eur. Med. 745. – Od. 5.248 γόμφοισιν δʼ ἄρα τήν γε καὶ ἁρμονιῇσιν ἄρασσεν, v.l. ἄρηρεν, vgl. Scholl. u. Apoll. Lex. Hom. 44.17.
1) trans. fut. ἀρῶ, äol. ἄρσω, aor. I. ἄρσαι, aor.2 ἤραρον, perf. pass. ἀρήρεμαι (vgl. ἀρέσκω), aor. ἤρθην, wovon die 3. Perf, pl. ἄρθεν Il. 16.211, vgl. Scholl. Herodian.; Med. fut. ἄρσομαι, Lycophr. 995 ; aor. ἀρσάμενος Hes. Sc. 320 ; zusammenfügen, fest zusammendrängen, verbinden, ἐπεὶ ἀλλήλους ἄραρον τυκτῇσι βόεσσιν, da sie sich mit den Schilden dicht an einander geschlossen harten, Il. 12.105 ; μᾶλλον δὲ στίχες ἄρθεν, die Reihen wurden mehr zusammengedrängt, Il. 16.211 ; von den Sparren des Daches τοὺς ἤραρε τέκτων 23.712 ; ἴκρια δὲ στήσας, ἀραρὼν θαμέσι σταμίνεσσιν Od. 5.252 ; ἄγγεσιν ἄρσον ἅπαντα, alles in die Gefäße fügen, einpacken, 2.289 ; übertr., δώσουσι γέρας, ἄρσαντες κατὰ θυμόν, dem Sinne anpassen, es wohlgefällig machen, Il. 1.136, vgl. Scholl. Herodian.; durch Verbindung etwas zu Stande bringen, erbauen, ὅτε τοῖχον ἀράρῃ λίθοισιν, eine Mauer aus Steinen, Il. 16.212 ; vgl. 4.110 ; ἀρσάμενος παλάμῃσιν, mit den Händen verfertigend, Hes. Sc. 320 ; übertr., μνηστῆρσιν θάνατον καὶ κῆρʼ ἀραρόντε, Tod u. Verderben bereiten, Od. 16.169 ; ausrüsten, versehen, νῆα ἐρέτῃσιν Od. 1.280 ; Ap.Rh. 2.1063 ; πώμασιν ἄρσον ἅπαντας, die Krüge mit Deckeln versehen, Od. 2.353 ; ἤραρε θυμὸν ἐδωδῇ, das Herz mit Speise versehen, erquicken, 5.95 ; ἀλλʼ ἔμεγε ἁ στονόεσσʼ ἄραρεν φρένας, labte mir das Gemüt, Soph. El. 147 ; ἀρηρεμένος, zusammengefügt, verfertigt, τινί, womit versehen, Ap.Rh. 1.787, 3.833, 4.677 ; so auch ἠρήρειντο.
2) intr. perf. ἄραρα, ep. u. ion. ἄρηρα, wozu ἀρᾰρυῖα gehört, Ionisch mit kurzem α statt η ; plusqpf. ἀρήρειν, ἠρήρειν ; Hom. braucht so auch den aor. ἤραρον Il. 16.214, Od. 4.777 ; ἄρμενος s. oben besonders;
a) zusammengefügt, fest verbunden sein, fest anschließen, Τρῶες ἀρηρότες, in enggeschlossenen Reihen stehend, Il. 13.800 ; ἴσχον πυργηδὸν ἀρηρότες 15.618 ; ἄραρον κόρυθές τε καὶ ἀσπίδες 16.214, Helme u. Schilde drängten sich an einander ; ποτὶ τοῖχον ἀρηρότες πίθοι οἴνου, dicht an einander gegen die Wand gelehnte Weinfässer, Od. 2.342 ; κόρυθα κροτάφοις ἀραρυῖαν Il. 13.188 ; κυνέη ἑκατὸν πολίων πρυλέεσσʼ ἀραρυῖα 5.744, passend für die Kämpfer ; ἔγχος, ὅ οἱ παλάμηφιν ἀρήρει 3.338 ; δοῦρε, τά οἱ παλάμηφιν ἀρήρει 16.139 ; σανίδες πυκινῶς ἀραρυῖαι Od. 2.344 ; πύλας εὖ ἀραρυίας Il. 7.339 ; ζωστὴρ ἀρηρώς Il. 4.134, 213, entw. ein kunstreich zusammengefügter Gürtel, oder ein eng anschließender ; πυκινὸς θώρηξ, τόν ῥʼ ἐφόρει γυάλοισιν ἀρηρότα 15.530 ; θύρη, ἐῢ κληῗσʼ ἀραρυῖα Il. 24.318, v.l. ἐϋκλήϊς ἀραρυῖα, s. Scholl. Herodian.; zweifelhaft die Constr. κνημῖδες ἐπισφυρίοις ἀραρυῖαι 3.331 ; ὄφρʼ ἂν μέν κεν δούρατʼ ἐν ἁρμονιῇσιν ἀρήρῃ, so lange die Balken in ihren Fugen bleiben, zusammenhalten, Od. 5.361, kann auch Tmesis sein ; μέσσῃ δʼ ἐνὶ πῖλος ἀρήρει Il. 10.265. Uebertr., φρεσὶν ᾗσιν ἀρηρώς, fest in seinem Geiste, von besonnenem Geiste, Od. 10.553 ; θυμὸς ἀρηρώς Theocr. 25.113 ; ἄρηρε, ἄρᾱρε, es steht fest, ist beschlossen, bestimmt, Aesch. Prom. 60 ; Eur. Med. 1609, Hipp. 1090 u. öfter ; auch in Sp. Prosa, δόγματα ἀρηρότα, feste Beschlüsse, Dio Chrys.
b) versehen, ausgerüstet sein, τάφρος – ὕπερθεν σκολόπεσσιν ὀξέσιν ἠρήρει, mit Spitzpfählen versehen, Il. 12.56 ; πόλις πύργοις ἀραρυῖα 15.737 ; ζώνη θυσάνοις ἀρ. 14.181 ; auch Sp.; εἷς μὲν ἐὼν, πολλῇσι δʼ ἐπωνυμίῃσιν ἀρηρώς Dion.Per. 28.
c) Uebtr., angemessen sein, gefallen, vgl. ἀρέσκω ; ἐνὶ φρεσὶν ἤραρεν ἠμῖν, gefiel uns, Od. 4.777 ; ἔσχεν ἄκοιτιν ἀραρυῖαν πραπίδεσσι Hes. Th. 608 ; τὸ σὸν δʼ ἄραρε μᾶλλον Eur. Med. 745. – Od. 5.248 γόμφοισιν δʼ ἄρα τήν γε καὶ ἁρμονιῇσιν ἄρασσεν, v.l. ἄρηρεν, vgl. Scholl. u. Apoll. Lex. Hom. 44.17.
ἄρω
- radical form of ἀραρίσκω, whence come ἄρθρον, ἁρμόζω, ἄρτι, ἄρτιος, ἀρτύω, etc.