ἐγκακέω
ἐγκακέω, to lose heart, grow weary
- behave remissly in a thing, ἐνεκάκησαν τὸ πέμπειν they culpably omitted to send, Plb. 4.19.10, cf. Thd. Pr. 3.11, Sm. Ge. 27.46: c. part., τὸ καλὸν ποιοῦντες μὴ ἐγκακῶμεν Ep.Gal. 6.9: abs., Ev.Luc. 18.1, al., cf. BGU 1043.3 (iii A. D.); cf. ἐκκακέω.
- II ἐγκακοῦμεν· ὑψοῦμεν, Hsch.
I
1 obrar negligentemente, descuidar
τὸ ... πέμπειν τὰς βοηθείας ... ἐνεκάκησαν
2 tratar mal
(τὴν θυγατέρα)
ἐγκακηθέντα καὶ θλιβέντα
II intr.
1 desesperar, perder la confianza
(παραβολή) πρὸς τὸ δεῖν πάμποτε προσεύχεσθαι αὐτοὺς καὶ μὴ ἐ.
αἰτοῦμαι μὴ ἐ. ἐν ταῖς θλίψεσίν μου ὑπὲρ ὑμῶν
μὴ ἐγκακήσητε καλοποιοῦντες
• en constr. pred.
τὸ δὲ καλὸν ποιοῦντες μὴ ἐγκακῶμεν
2 rechazar, aborrecer
ἐγκαταλειφθήσεται ἡ γῆ, ἀφ' ἧς σὺ ἐγκακεῖς
3 desanimarse, sentir miedo ante la adversidad
μὴ ὡς αἱ ὠδίνουσαι, ἐγκακῶμεν
- to lose heart, grow weary, NTest.