ἐκκλητικός
ἐκκλητικός, provocative, stimulative
ἐκ-κλητικός, ή, όν,
- provocative, stimulative, ὀρέξεως Dsc. 2.151. Adv. -κῶς Suid.
1 de concr. estimulante c. gen. obj.
ὀρέξεως
dicho de la cebolla
• de abstr. que incita a, que favorece, que estimula
ἡ παννυχὶς ... μέθης ἐκκλητική
τὸν ἐπιγάστριον βίον, οὗ πλοῦτός ἐστιν ἐ.
2 adv. -ῶς mediante recurso o apelación Sud.
ἐκκλητικός, ή, όν, qui provoque, qui excite, gén. Diosc. 2, 181 ; Clém. 173, 18 ; 192, 9.
Étym. ἐκκαλέω.
ἐκκλητικός, ή, όν, herausrufend, reizend, erregend, τινός, Sp.