ἐκκλησιαστής
ἐκκλησιαστής, a member of the ἐκκλησία
ἐκκλησι-αστής, οῦ, ὁ,
- member of the ἐκκλησία, Pl. Grg. 452e, Ap. 25a, Arist. Pol. 1275a26, Rh. 1354b7.
I
1 miembro de la asamblea
ἐν ἐκκλησίᾳ ἐκκλησιασταί
πολείτην ἐκκλησιαστὴν τῆς ... πόλεως
ἐπιδ]εδωκότα διανομὰς ... [β]ουλευταῖς τε καὶ ἐκκλησιασταῖς
2 como trad. del lat. contionator, el que arenga a la asamblea, agitador, demagogo, Anecd.Helu.242.6, Gloss.2.290.
II crist.
1 el que reúne o congrega a los fieles
οἱ πάντες γενήσονται ὑφ' ἑνὶ ... ἐκκλησιαστῇ
de Cristo
2 cristiano Prud.Perist.10.43.
ἐκκλησιαστής, οῦ (ὁ)
1 membre de l’assemblée du peuple, Plat. Gorg. 452e, Euthyd. 290a, Ap. 25a ; Luc. Tim. 36, etc. ||
2 orateur dans l’assemblée du peuple, Arstt. Rhet. 1, 1.
Étym. ἐκκλησιάζω.
ἐκκλησιαστής, ὁ, der einer Volksversammlung beiwohnt, Plat. Apol. 25a u. A.; der Redner in der Volksversammlung, Arist. rhet. 1.1.
ἐκκλησιαστής
from ἐκκλησία
ἐκκλησιαστής, οῦ,
- a member of the ἐκκλησία, Plat.