ἐμπυητικός
ἐμπυητικός, causing suppuration
ἐμπυ-ητικός, ή, όν,
- causing suppuration, Hp. Acut. 22.
1 de pers. que sufre de supuración
ἐκ τεινεσμοῦ
• subst. οἱ ἐμπυητικοί Aët.15.14 (p.60).
2 que produce supuración
ἐμπυητικός, ή, όν [ῠ] qui produit de la suppuration, Hpc. 387, 26.
Étym. ἐμπυέω.
ἐμπυητικός, [ῡ], ή, όν, innere Geschwüre hervorbringend, Hippocr.