ἐμπυρίζω
ἐμπυρίζω, set on fire, roast, kindle
- = ἐμπυρεύω, LXX Jo. 8.28, D.S. 2.36, 12.43:—Pass., Chron.Lind. D. 41, PTeb. 5.135 (ii B. C.), Diog.Oen. 8, Alex.Trall. Febr. 2; [ψυχὴ] τοῖς πάθεσιν -ομένη Simp. in Epict. p.126 D. (In Thd. Ge. 4.4,5 ἐ. is a mistranslation due to confusion of Hebr. yiša’ and ‘iššeh.)
1 incendiar, quemar esp. casas, templos o tierras en cont. bélico o como proceso agrícola antes de la siembra
σῖτον
τὴν πόλιν
τὰς χώρας
τὰ πεδία
para eliminar los rastrojos antes de la siembraτὰ ἱερά
ἐμπυρισθέντος τοῦ ναοῦ
ἐνπυρίζεσθαι τὴν γῆν ἔδει
ἐμπεπυρισμέναι οἰκίαι
• tb. c. ac. de pers. quemar, abrasar, prender fuego a
τί οὐκ ἐμπυρίζω αὐτάς;
ἅμα τοῖς μαθηταῖς ἐμπυρισθεὶς διεφθάρη
2 quemar incienso, incensar en ceremonias fúnebres, c. dat.
ἐμπυρίζουσι σοι