ἐνθουσιάω
1 estar inspirado, estar poseído por un dios, abs.
ἐνθουσιᾷ δὴ δῶμα, βακχεύει στέγη
ἐνθουσιῶντες ἐξ ἐκείνου λαμβάνουσι τὰ ἔθη
καθάπερ οἱ μάντεις ἐνθουσιῶντες πρὸς τὴν ἀλήθειαν
ἐνθουσιᾷ γὰρ ὁ συγγράφων ... καὶ θεῷ προσομιλεῖν δοκεῖ
• part. subst.
ὁ ἐνθουσιῶν
el poseído que sufre en su cuerpo los signos de la posesión divina
2 estar enloquecido
ἀνεπήδησεν ἐπὶ τὸν ἵππον ὥσπερ ἐνθουσιῶν
saltó sobre el caballo como enloquecidoἐνθουσιᾷς, δύστηνε, τοῖς σαυτῆς κακοῖς
ἐνθουσιῶν ... ἐς μίξιν οἴστρῳ
del elefante
3 estar entusiasmado, estar exultante
ἡσθεὶς ... ὑφ' ἡδονῆς ἐνθουσιᾷ
ὅταν δὲ Δημοσθένους τινὰ λάβω λόγον, ἐνθουσιῶ τε καὶ δεῦρο κἀκεῖσε ἄγομαι
ἐνθουσιῶσι περὶ φιλοσοφίαν