ἐξάρτησις
ἐξάρτησις, attachment of parts
ἐξάρτ-ησις, εως, ἡ,
- attachment of parts of the body one to another, νεύρων Hp. Fract. 37; ἡ τῶν ἐμβρύων ἐ. Arist. HA 511a33; τὴν ἐ. ἔχειν ἔκ τινος ib. 519b9; τινί ib. 497a19.
- II suspension of a weight, μολύβδου Sor. 1.72.
I concr., anat. juntura, punto de unión o sujeción
τῶν νεύρων
ἡ κύστις κεῖται, τὴν μὲν ἐξάρτησιν ἔχουσα ... τοῖς ... πόροις
ἡ δ' ἐ. ἡ πρὸς τὴν κοιλίαν
II abstr.
1 c. gen. obj. acción de colgar, suspensión
τοῦ μολίβδου
τῶν βαρῶν
τῆς σπάθης ἡ ἐν τῷ ὀργάνῳ ἐ.
• crist. colgamiento ref. la crucifixión
2 acción de estar suspendido, elevación
ὑπὸ ... τῆς ἐξαρτήσιος ἀποτέταται ἡ ὀδύνη
ἐξάρτησις, εως (ἡ)
1 enchaînement des parties d’un corps l’une avec l’autre, cohésion, Hpc. Fract. 776 ; Arstt. H.A. 3, 1, 31, etc. ||
2 suspension d’un poids, Théon Sm. 57, 4.
Étym. ἐξαρτάω.
ἐξάρτησις, ἡ, das Daranhängen, der Zusammenhang, τῶν ἐμβρύων ἐξ αὐτῆς ἐστι τῆς ὑστέρας Arist. H.A. 3.1 ; Sp.