ἐξαρμόνιος
ἐξαρμόνιος, out of harmony, discordant
ἐξαρμόνιος, ον,
- out of harmony, discordant, καμπαί Pherecr. 145.9, cf. ib. 26.
mús. disonante
καμπαί
ἐξ·αρμόνιος, ος, ον, qui rompt l’harmonie, discordant, Phérécr. (Plut. M. 114e) ; Plut. M. 1142a.
Étym. ἐξ, ἁρμονία.
ἐξαρμόνιος, unharmonisch, Pherecr. bei Plut. de music. 30.