ἐξοιστός
ἐξοιστός, to be uttered
ἐξοιστ-ός, ή, όν,
- to be uttered, S.E. M. 7.122.
ἐξοιστός, ή, όν, qu’on peut produire dehors ou divulguer, Sext. 217, 1 Bkk.
Étym. ἐξοίσω, fut. d’ἐκφέρω.
ἐξοιστός, v.s. ἐξοιστέον.