ἐπίμομφος
ἐπίμομφος, inclined to blame
ἐπίμομφ-ος, ον,
- inclined to blame, φίλοις E. Rh. 327.
- II blameable, unlucky, A. Ag. 553; ἐπίμομφον ἄταν dub.l., Id. Ch. 830 (lyr.).
ἐπίμομφος, ος, ον :
1 pass. digne de blâme, blâmable, regrettable, Eschl. Ag. 553, Ch. 830 ||
2 act. enclin à blâmer, dat. Eur. Rhes. 327.
Étym. ἐπιμέμφομαι.
ἐπίμομφος, tadelnswert, περαίνων ἐπίμομφον ἄταν Aesch. Ch. 817, vgl. Ag. 539 τὰ μέν τις ἂν λέξειεν εὐπετῶς ἔχειν, τάδʼ αὖτε ἐπίμ., d.i. ungünstig, womit man nicht zufrieden ist. – Aber ἐπίμομφος εἶ φίλοις, = ἐπιμέμφει, Eur. Rhes. 327.
ἐπίμομφος
ἐπί-μομφος, ον
μέμφομαι
- Iinclined to blame, Eur.
- IIblameable, unlucky, Aesch.