ἐπίμωμος
ἐπίμωμος, blameworthy
ἐπίμωμ-ος, ον,
- blameworthy, τὸν βίον Hld. 7.2; blemished, Artem. 5.67: opp. ἄμωμος, Herm. ap. Stob. 1.41.1.
ἐπί·μωμος, ος, ον, blâmable, Hld. 7, 2 ; Artém. 5, 67.
ἐπίμωμος, tadelnswert, Heliod. 7.2 u. a.Sp.