ἐπιβωμίτης
ἐπιβωμίτης, one who attends the altar, a sacrificing
ἐπιβωμ-ίτης [ῑ], ου, ὁ,
- one who attends the altar, a sacrificing priest, Lysim. ap. J. Ap. 1.34 (pl.).
ἐπιβωμίτης, ου (ὁ) [ῑτ] servant près de l’autel, Lysim. (Jos. c. Ap. 1, 34).
Étym. ἐπιβώμιος.
ἐπιβωμίτης, ὁ, zum Altar gehörig, Lysimach. bei Jos. c. Apion. 1.34.