ἐπιβώμιος

ἐπιβώμ-ιος, ον,

• on or at the altar, ψόλος A. Fr. 24; πῦρ E. Andr. 1024 (lyr.); βοῦς AP 9.453 (Mel.); ἐπιβώμια μῆλʼ ἐρύσαι drag them to the altar, A.R. 4.1129; θεοῖς ἐπιβώμια ῥέζειν Theoc. 16.26; ἐ. δᾷδες Hld. 10.16; ἐπιβώμιος (sc. λόγος), ὁ, Hp. Ep. 26; Δημοσθένης ἐ. seated on an altar, IG 14.1146.
• • II Subst., priest of an altar, Ath.Mitt. 35.457 (Pergam.).

ἐπιβώμιος, auf dem Altar ; ψόλος Aesch. frg. 20 ; πῦρ Eur. Andr. 1024 ; ἐπιβώμια μῆλʼ ἐρύσαντες Ap.Rh. 4.1129 ; allgemein, ἐπιβώμια ῥέζειν, opfern, Theocr. 16.26 ; – an dem Altare, Mel. 116 (IX.453). – Auch = der Aufseher über den Altar, Inscr.

ἐπιβώμιος ἐπι-βώμιος, ον βωμός

• on or at the altar, Eur.; ἐπιβώμια ῥέζειν Theocr.