ἐπιβρέμω
ἐπιβρέμω, to make to roar
ἐπιβρέμω,
- make to roar, τὸ δʼ (sc. πῦρ) ἐπιβρέμει ἲς ἀνέμοιο Il. 17.739:—Med., roar, χείλεσιν δεινὸν ἐ. χελιδών (comicé) Ar. Ra. 680 (lyr.), cf. Opp. C. 4.171.
- II roar out, [ἐπʼ] εὐάσμασι τοιάδʼ ἐπιβρέμει E. Ba. 151: abs., ring, οὔασιν ἠχή Musae. 193; στεροπῇσιν Q.S. 14.458.
ἐπι·βρέμω (seul. prés. et impf. ἐπέβρεμον)
I tr.
1 faire mugir ou gronder, acc. Il. 17, 739 ||
2 faire retentir, acc. Eur. Bacch. 151 ||
II intr.
1 frémir dans, dat. Mus. 193 ||
2 gronder, retentir de, dat. Q. Sm. 14, 458 ||
Moy. frémir sur, bourdonner sur, dat. Ar. Ran. 680 ; abs. frémir, gronder, Opp. C. 4, 171.
ἐπιβρέμω, anbrausen, τὸ (πῦρ) ἐπιβρέμει ἲς ἀνέμοιο, die Gewalt des Sturmes sacht das Feuer brausend an, Il. 17.739 ; ἅμα δʼ ἐπʼ εὐάσμασιν ἐπιβρέμει τάδε Eur. Bacch. 151, mit Brausen ertönen lassen. – Intr. bei sp.D., Mus. 193 ἐπιβρέμει οὔασιν ἠχή, tönt in die Ohren. – Das med. hat Ar. Ran. 680, ἐφʼ οὗ δὴ χείλεσιν ἀμφιλάλοις δεινὸν ἐπιβρέμεται – χελιδών, auf dessen Lippen lärmt ; ἐπιβρέμεται δʼ ὃλος αἰθήρ Opp. Cyn. 4.171.
ἐπιβρέμω
[ἐπι- 5.]
Of wind, to roar upon (and fan).
With acc.: πῦρ Il. 17.739.
ἐπιβρέμω : set roaring, Il. 17.739†.
ἐπιβρέμω
- Ito make to roar, Il.:—Mid. to roar, Ar.
- IIc. acc. cogn. to roar out, Eur.