ἐπικομπέω
ἐπικομπέω, to boast of
ἐπικομπ-έω, = foreg., Th. 8.81.
- 2 boast of, τι Id. 4.126.
ἐπι·κομπέω-ῶ :
1 c. le préc. 1, Thc. 8, 81 ||
2 se vanter de, acc. Thc. 4, 126.
ἐπικομπέω, dabei prahlen, prahlend hinzusetzen ; ὑπισχνεῖτο δʼ οὖν τάδε μέγιστα ἐπικομπῶν, indem er sehr dabei prahlte, Thuc. 8.81, vgl. 4.126 ; Sp., wie DC. 39.45.
ἐπικομπέω
fut. ήσω
- 1= ἐπι-κομπάζω, Thuc.
- 2to boast of, τι Thuc.