ἐπικύημα
ἐπικύημα, a superfetation
ἐπικῠ-ημα, ατος, τό,
- a superfetation, Hp. Superf. 1, Arist. GA 773b7.
ἐπικύημα, ατος (τὸ) nouveau fœtus pendant une grossesse, Hpc. 260, 10 ; Arstt. G.A. 4, 5, 2.
Étym. ἐπικυέω.
ἐπικύημα, τό, die abermalige Schwangerschaft, Arist. gen. an. 4.5.