ἐπικυρόω
ἐπικυρόω, to confirm, sanction, ratify
ἐπικῡρόω,
- confirm, sanction, ratify, τὴν γνώμην Th. 3.71, cf. S. El. 793, X. An. 3.2.32, D. 15.34, SIG 167.20, etc.: c. inf., τίνες . . λόγοι καθεῖλον ἡμᾶς κἀπεκύρως αν θανεῖν; E. Or. 862:—Pass., πρίν τι ἐπικυρωθῆναι Th. 5.45; ἐπικυρωθέντων τῶν νόμων Arist. Ath. 37.1, cf. Sammelb. 1161.17 (i B.C.).
ἐπι·κυρόω-ῶ [ῡ]
1 sanctionner, confirmer, acc. Soph. El. 793 ; Thc. 3, 71 ; Xén. An. 3, 2, 32, etc. ||
2 décréter, décider, avec une prop. inf. Eur. Or. 862.
ἐπικυρόω, [ῡ], bestätigen, genehmigen, ἐπικυρώσας τὸ πρᾶγμα, τὴν γνώμην, Isae. 7.2, 42 ; Thuc. 3.71 ; ἤκουσεν ὧν δεῖ (ἡ Νέμεσις) κἀπεκύρωσεν καλῶς Soph. El. 783 ; ἡμᾶς θανεῖν, bestimmen, Eur. Or. 862 ; ὅτῳ ταῦτα δοκεῖ καλῶς ἔχειν, ἐπικυρωσάτω Xen. An. 3.2.32 ; Dem. u. A.
ἐπικυρόω
fut. ώσω
- to confirm, sanction, ratify, Thuc., Xen., etc.; c. inf., Eur.