ἐπιληπτικός
ἐπιληπτικός, subject to epilepsy, epileptic
ἐπιληπτ-ικός, ή, όν,
- subject to epilepsy, epileptic, Hp. Aph. 2.45, Arist. Pr. 953a16, Dsc. 2.78, al.
- II νόσοι, νοσήματα ἐ., epileptic complaints, Arist. EN 1149a11, 1150b34. Adv. -κῶς, ἀποθνῄσκειν, σπᾶσθαι, Hp. Coac. 339, Agathin. ap. Orib. 10.7.10.
- III Adv. -κῶς by intuition or apprehension, βλέπειν τὰ πράγματα Gal. 5.90.
ἐπιληπτικός, ή, όν :
1 épileptique, sujet à l’épilepsie, Hpc. Aph. 1246 ||
2 qui concerne l’épilepsie, qui a les caractères de l’épilepsie : νοσήματα ἐπ. Arstt. Nic. 7, 5, 6, accidents épileptiques.
Étym. ἐπίληπτος.
ἐπιληπτικός, ή, όν, epileptisch, an der Epilepsie leidend, Arist. somn. 5 ; Plut. Lyc. 16 ; Medic. νόσος, wie τὰ ἐπιλημπτικά, epileptische Zufälle, die Epilepsie, Hippocr.