ἐρημίτης
ἐρημίτης, of the desert
ἐρημ-ίτης [ῑ], ου, ὁ,
- of the desert, ὄνος ib. Jb. 11.12.
ἐρημίτης, ου (ὁ) [ῑ] du désert : ἐ. ὄνος, Spt. Job 14, 12, âne du désert, âne sauvage.
Étym. ἔρημος.
ἐρημίτης, [ῑ], ὁ, der Einsiedler, K.S.