ἐρήμωσις
ἐρήμωσις, making desolate
ἐρήμ-ωσις, εως, ἡ,
- making desolate, LXX Le. 26.34, al., Heph.Astr. 1.21; χωρίου Arr. An. 1.9.7; βδέλυγμα τῶν ἐ. LXX Da. 9.27, cf. Ev.Matt. 24.15.
ἐρήμωσις, εως (ἡ) dépopulation, dévastation, Arr. An. 1, 9, 13 ; d’où en gén. désolation, Spt. Lev. 26, 34 ; 2 Par. 30, 7 ; Jer. 4, 7 ; 7, 34 ; Dan. 3, 13 ; NT. Matth. 24, 15 ; Marc. 13, 14 ; Luc. 21, 20 ; au plur. Spt. Dan. 9, 27.
Étym. ἐρημόω.
ἐρήμωσις, ἡ, die Verwüstung, Arr. An. 1.9.13 u. a.Sp.
Strong 2050
†
a making desolate, laying waste: Lk 21:20; βδέλυγμα ἐρημώσεως (Da, ll. c., I Mac 1:54), Mt 24:15
(LXX), Mk 13:14
(ib.).†