ἐρημιάς
ἐρημιάς, a solitary devotee (not in LSJ)
ἐρημιάς, άδος (ἡ) solitude, Thcr. Idyl. 27, 62 dout.
Étym. ἔρημος.
ἐρημιάς, άδος, ἡ, = ἐρημάς, Theocr. 27.62.
ἐρημιάς, άδος,
ἐρῆμος
- a solitary devotee, Theocr.