ἑλκητήρ
ἑλκητήρ, one that drags
ἑλκ-ητήρ, ῆρος, ὁ, one that drags, κτένες ἑλκητῆρες, of a harrow, AP 6.297 (Phan.).
que desgarra fig.
κτένες
de un rastrillo
ἑλκητήρ, ῆρος, adj. m. qui tire, qui arrache, ép. de la herse, Anth. 6, 297.
Étym. ἑλκέω.
ἑλκητήρ, ῆρος,
- one that drags, Anth.