ἑπτακότυλος
ἑπτακότυλος, holding seven cotylae
ἑπτᾰκότῠλος, ον,
- holding seven cotylae, λήκυθος Ar. Fr. 472.
ἑπτα·κότυλος, ος, ον [ᾰῠ] qui contient sept cotyles, Ar. fr. 399.
Étym. ἑ. κοτύλη.
ἑπτακότυλος, sieben Kotylen haltend, Ar. frg. 399.