ἔναρθρος
ἔναρθρος, jointed
ἔναρθρ-ος, ον,
- jointed: of speech, articulate, φωνὴ ἔ. Diog.Bab.Stoic. 3.212, D.H. Comp. 14, Babr. Prooem. 1.7: Comp., Diog.Oen. 18. Adv. -ρως, λέγειν Artem. 4.19.
- II strong in limb, Aret. SD 2.5.
I
1 articulado
λόγος
op. ἄναρθρος
• subst. τὸ ἔναρθρον articulación
τῆς φωνῆς τὸ ἔ. θαυμάζων
2 fornido
ἡμεῖς
II adv. -ως articuladamente
τὸν υἱὸν αὐτοῦ μηνῶν ὄντα πέντε λαλεῖν ... ἐ.
ἔν·αρθρος, ος, ον :
1 articulé, composé d’articulations distinctes, Arét. Caus. m. diut. 2, 5 ||
2 articulé, en parl. du son, DS. 3, 17 ; DH. Comp. 14 ; Plut. M. 722c, 973a.
Étym. ἐν, ἄρθρον.
ἔναρθρος, mit Gliedern u. Gelenken versehen, Sp.; bes. von der Stimme, artikuliert, Plut. Coriol. 38 ; Dion.Hal. C.V. 14 u. a.Sp.