ἡμιεκτέον
ἡμι·εκτέον, ου (τὸ) demi-setier, Ar. Nub. 643, 645 ; CIA. 2, 631 (commenc. du 4e siècle av. J.-C.) : v. Meisterh. p. 100, 17.
Étym. ἡμι-, ἑκτεύς.
ἡμιεκτέον, τό, ein halber ἑκτεύς, Ar. Nub. 638, 645, wo der Schol. als gewöhnlichen Ausdruck ἡμιεκταῖον anführt ; Inscr. 2058.
ἡμιεκτέον
ἡμι-εκτέον, ου, τό,
= ἡμίεκτον, Ar.