ἱεράομαι

ἱεράομαι, Ion. ἱρ-, fut. -άσομαι [ᾱ] J. AJ 4.2.3; Ion. -ήσομαι SIG 1003 (Priene, ii B.C.): aor. -ησάμην ib. 708.34 (Istropolis, ii B.C.); pf. part. ἱερημένος ib. 5:—Pass., aor. 1 part. ἱεραθεῖσα Philol. 71.41 (Delph.):—

• to be a priest or priestess, θεοῦ Hdt. 2.35, cf. SIG 1037.4 (Milet., iv/iii B.C.), al.; θεᾶς D.H. 2.19; θεῷ Paus. 6.11.2, cf. Philol. l.c.: abs., Th. 2.2, Ph. 2.157, al.; c. acc. cogn., ἱερωσύνην ἱεράσασθαι Aeschin. 1.19 (v.l. ἱερώσασθαι): freq. in Inscrr., ἱερασάμενος τῇ πατρίδι CIG 4069 (Ancyra), etc.; cf. ἱερόω.

ἱεράομαι, ion. ἱράομαι, dep. med., Priester oder Priesterin sein ; θεοῦ, eines Gottes, Her. 2.35 ; absol., Thuc. 2.2 ; ἱερωσύνην ἱεράσασθαι Aesch. 1.19 ; ἱερᾶσθαι καὶ ἄρχειν Dion.Hal. 2.19 u. sonst. – Die VLL haben auch eine Form ἱεράτω, die sie κατὰ νόμον ὀργιαζέτω καὶ θυέτω erkl.

ἱεράομαι, ἱερεύς, ἵερεια

• Pass. to be a priest or priestess, Hdt., Thuc.