ὀβριμοεργός
ὀβριμοεργός, doing deeds of violence
ὀβρῐμο-εργός, όν,
- doing strong deeds, but always in bad sense, doing deeds of violence or wrong, esp. against the gods, σχέτλιος, ὀ. Il. 5.403; ἀτάσθαλον, ὀ. 22.418, cf. Hes. Th. 996, Callin. 3.
ὀβριμο·εργός, ός, όν [ῐ] qui agit avec force ou violence, particul. en mauv. part, hardi, audacieux, terrible, Il. 5, 403 ; 22, 418 ; Hés. Th. 996.
Étym. ὄβριμος, ἔργον.
ὀβριμοεργός, starke, gewaltige Taten tuend, bes. Frevelhaftes gegen die Götter unternehmend ; Il. 5.403, 22.418 ; Hes. Th. 996 ; Callinic. bei Strab. XIV.647 ; Man. 5.177.
ὀβριμοεργός
[ὄβριμος + ἔργω2.]
That does deeds of violence, violent : ἀνέρα Il. 22.418. Cf. Il. 5.403.
ὀβριμοεργός (ϝέργον): worker of grave or monstrous deeds, Il. 5.403 and Il. 22.418.
ὀβριμοεργός
ὀβρῐμο-εργός, όν
*ἔργω
- doing deeds of violence, Il.