ὀλεσήνωρ
ὀλεσήνωρ, man-destroying
ὀλεσήνωρ, ορος, ὁ, ἡ,
- man-destroying, epith. of perjury, ὅρκοι Thgn. 399, Nonn. D. 28.273.
ὀλεσ·ήνωρ, gén. ορος (ὁ, ἡ) qui perd les hommes, Thgn. 399 ; Nonn. D. 28, 273.
Étym. ὄλλυμι, ἀνήρ.
ὀλεσήνωρ, ορος, Männer verderbend, zu Grunde richtend ; ὅρκος, vom Meineide, Theogn. 399 ; auch sp.D., wie Nonn. D. 28.273.
ὀλεσήνωρ
ὀλεσ-ήνωρ, ορος, ὁ, ἡ,
ἀνήρ
- man-destroying, Theogn.