ὀλολυγή

ὀλολῡγ-ή, ἡ, (ὀλολύζω)

• any loud cry, esp. of women invoking a god, αἱ δʼ ὀλολυγῇ πᾶσαι Ἀθήνῃ χεῖρας ἀνέσχον Il. 6.301, cf. h.Ven. 19 (pl.), Ar. Lys. 240; δοκέει ἔμοιγε καὶ <ἡ> ὀ. ἐπὶ ἱροῖσι ἐνταῦθα πρῶτον γενέσθαι Hdt. 4.189; θεία μακάρων ὀ. Ar. Av. 222; κραυγῇ τε καὶ ὀ. χρωμένων, of the alarm given in the attack on Plataea, Th. 2.4.—Mostly in good sense, sts. even opp. to a wailing cry, ἀντίμολπον ἧκεν ὀλολυγῆς μέγαν κωκυτόν E. Med. 1176; σύν τʼ εὐαγορίᾳ σύν τʼ εὔγμασι σύν τʼ ὀλολυγαῖς Call. Lav.Pall. 139.

ὀλολυγή, [ῡ], ἡ, lautes Geschrei ; αἱ δʼ ὀλολυγῇ πᾶσαι Ἀθήνῃ χεῖρας ἀνέσχον, Il. 6.301, vom lauten Anruf der Athene ; ἀντίμολπον ἧκεν ὀλολυγῆς μέγαν κωκυτόν, Eur. Med. 1176 ; σεμναί, Troad. 1073 ; Ar. Lys. 240 ; ἐν ἱεροῖσι, Her. 4.189 ; κραυγῇ καὶ ὀλολυγῇ χρώμεναι, von Frauen, Thuc. 2.4 ; Folgde : Luc. Bacch. 4 ; Plut.

ὀλολυγή

-ῆς, ἡ

[ὀλολύζω.]

An ecstatic religious shout of women Il. 6.301.

For Pindar, see also: ὀλολυγά

ὀλολυγή : outcry of womenʼs voices, Il. 6.301†.

ὀλολυγή ὀλολῡγή, ἡ, ὀλολύζω

• any loud cry, mostly of a joyous kind (unlike Lat. ululatus), used by women invoking a god, Il., Hdt., etc.