ὁλομελής
ὁλομελής, whole of limb, not dismembered
ὁλομελ-ής, ές,
- whole of limb, not dismembered, πλεκτάς Diph. 34.2; κρέα Posidon. 9 J., IG 12(7).515.49 (Amorgos); ὁλομελῆ alone, Str. 15.3.19; ὁ. κρόκος uniform, Dsc. 1.26.
ὁλο·μελής, ής, ές, qui a ses membres entiers, non entamé, Diph. (Ath. 540b, c).
Étym. ὅλος, μέλος.
ὁλομελής, ές, mit ganzen Gliedern, unverstümmelt ; βρώματα, κρέα, Ath. XII.540c ; πλεκτάναι, Diphil. ib. VII.316f.