ὁλοκληρία
ὁλοκληρία, completeness
ὁλοκληρ-ία, ἡ,
- completeness or soundness in all parts, τοῦ σώματος, τῶν αἰσθητηρίων, Chrysipp.Stoic. 3.33, Plu. Stoic.rep. 2.1041f: abs., Act.Ap. 3.16, Plu. Comm.not. 2.1063f, Demetr. Eloc. 3, SIG 1142 (Phrygia, i/ii A. D.), POxy. 123.6 (iii/iv A. D.).
ὁλοκληρία, ας (ἡ) état d’une chose entière, ensemble complet, intégrité, DL. 7, 107 ; d’où état sain, Spt. Esaï. 1, 6.
Étym. ὁλόκληρος.
ὁλοκληρία, ἡ, die Ganzheit, Vollständigkeit, Unversehrtheit in allen Teilen, Sp., wie Plut. adv. Stoic. 11 ; LXX. u. NT, das ganze Erbteil.
ὁλοκληρία, ἡ,
- completeness or soundness in all its parts, NTest. from ὁλόκληρος