ὀρείαυλος
ὀρείαυλος, inhabiting the mountains
ὀρεί-αυλος, ον, (αὐλή)
- inhabiting the mountains, Opp. C. 3.18, H. 4.309.
ὀρεί·αυλος, ος, ον :
1 qui habite les montagnes, Opp. C. 3, 18, etc. ||
2 qui se trouve sur les montagnes, Opp. H. 4, 309.
Étym. ὄρος, αὐλή.
ὀρείαυλος, in den Bergen hausend, bergbewohnend ; θῆρες, Opp. Cyn. 3.18 ; auch ξύλοχοι, Hal. 4.309.