ὀρειβατέω
ὀρειβατέω, to roam the mountains
ὀρει-βᾰτέω,
- traverse mountains, c. acc., D.S. 5.39.
- II intr., roam the mountains, AP 10.11 (Satyr.), Plu. Fab. 7; of horses, Str. 3.4.15.
ὀρειβατέω-ῶ [ᾰ]
1 tr. traverser au milieu des montagnes, acc. DS. 5, 39 ||
2 intr. marcher dans les montagnes, Anth. 10, 11 ; Plut. Fab. 7, etc.
Étym. ὀρειβάτης.
ὀρειβατέω, auf Bergen wandeln, Ep.adesp. 173 (X.11); auch c. accus., τραχύτητας, DS. 5.39.
ὀρειβατέω
ὀρειβᾰτέω,
- to roam the mountains, Anth., Plut. from ὀρειβάτης (ᾰ)