ὀρεκτικός
ὀρεκτικός, of or for the desires, appetitive
ὀρεκτ-ικός, ή, όν, (ὄρεξις)
- appetitive, Arist. de An. 433b3, EE 1233a38, al.; τὸ ὀρεκτικόν the impulsive or conative faculty, Id. EN 1102b30; οὐχ ἕτερον τὸ ὀ. καὶ φευκτικόν . . ἀλλήλων Id. de An. 431a13, al.; ὀ. νοῦς Id. EN 1139b4. Adv. -κῶς Hsch. s.v. θουραίη; πρὸς τὸ ἀγαθὸν -κῶς κινεῖσθαι Arr. Epict. 3.3.2.
- 2 exciting appetite, οἶνος Dsc. 5.6.
ὀρεκτικός, ή, όν, qui a la propriété de tendre vers, d’où :
1 qui concerne le désir : τὸ ὀρεκτικόν, Arstt. Nic. 1, 13, le désir, la convoitise ||
2 qui excite le désir, Plut. M. 688b.
Étym. ὀρεκτός.
ὀρεκτικός, die Begierde betreffend, sie erregend, Plut. u. a.Sp.; – τὸ ὀρεκτικόν, kollektiv, die Begierden, das Begehrungsvermögen, τὸ ἐπιθυμητικὸν καὶ ὅλως ὀρεκτικόν, Arist. eth. 1.13.
• Adv. ὀρεκτικῶς , Schol. Ar. Lys. 987.
• Adv. ὀρεκτικῶς , Schol. Ar. Lys. 987.
ὀρεκτικός, ή, όν
ὄρεξις
- of or for the desires, appetitive, Arist.; τὸ ὀρεκτικόν, the appetites, Arist.