ὀρειπλανής
ὀρει-πλᾰνής, ές, Nonn. D. 9.291 (in form ὀριπλ-); and ὀρεί-πλᾰνος, ον, ib. 16.184 (ὀριπλ-, v.l. ὀρειπλ-); = ὀρείπλαγκτος.
ὀρει·πλανής, ής, ές [ᾰ] qui erre dans les montagnes, Triphiod. 223 ; Nonn. D. 5, 408, etc. (var. ὀριπλ-).
Étym. ὄρος, πλάνη.
ὀρειπλανής, ές, bergdurchirrend ; Tryph. 221 ; Nonn. 5.408, öfter.