ὀροφή

ὀροφή, ἡ, (ἐρέφω)

• roof of a house, or ceiling of a room, Od. 22.298, IG 1(2).373.246, Hdt. 2.148, Pherecr. 121, Ar. Nu. 173, etc.: pleon., καταστέγασμα τῆς ὀ. Hdt. 2.155; διελεῖν τὴν ὀ. take off the tiling, Th. 4.48; cf. κέραμος II.2: pl., woodwork of the roof, Thphr. HP 5.3.7.
• • • 2 top of a beehive, Arist. HA 624a6.
  • II Syrian name of a plant, = κροκοδιλιάς, Aët. 11.2.

ὀροφή, ἡ (ἐρέφω), die obere Decke eines Zimmers, ὑψόθεν ἐξ ὀροφῆς, Od. 22.298 ; Ar. Nub. 174 ; Plat. Rep. VII.529b u. öfter ; ἀναβάντες ἐπὶ τὸ τέγος τοῦ οἰκήματος καὶ διελόντες τὴν ὀροφὴν ἔβαλλον τῷ κεράμῳ, das Dach abdeckend, Thuc. 4.48 ; τῷ πυρὶ κατελυμήνατο τὰς ὀροφάς, Pol. 5.9.3 ; Sp., wie Plut. Lakon. apophth. p. 222.

ὀροφή

-ῆς, ἡ

[ἐρέφω.]

A roof Od. 22.298.

ὀροφή (ἐρέφω): roof, ceiling, Od. 22.298†.

ὀροφή, ἡ, ἐρέφω

• the roof of a house, or the ceiling of a room, Od., Hdt., etc.