ὀρυκτέον Save ὀρυκτέον, one must dig LSJ Bailly 2024 ὀρυκ-τέον, (ὀρύσσω) one must dig, Ph. Bel. 91.19, Ruf. Fr. 66. ὀρυκτέον, vb. d’ὀρύσσω, Phil. byz. Bel. 86d, etc.