ὀρύττω

ὀρύττω, Ion. ὀρύσσω, sigm. aor. ὤρυξα, them. aor. ὤρυγον; aor. pass. ὠρύχθην en ὠρύγην; perf. med.-pass. ὀρώρυγμαι; fut. ὀρύξω, graven, uitgraven: ὀρύττειν τάφρον een gracht graven Il. 7.341; μῶλυ ... χαλεπὸν ... ὀρύσσειν moly is moeilijk uit te graven Od. 10.305; pass., subst. ptc.: τὸ ὀρυχθέν het gegraven bassin Hdt. 1.186.4; med.: μεγάλας δεξαμενὰς ὀρύξασθαι grote reservoirs laten graven Hdt. 3.9.3; overdr. poken (in): ὀρύττειν τὠφθαλμώ in de ogen poken Aristoph. Av. 442; seks.: ὀρύττειν, πὺξ ὁμοῦ καὶ τῷ πέει (haar) poken met je vuist en tevens met je pik Aristoph. Pax 898.