ὀρυκτός

ὀρυκ-τός, ή, όν,

• dug, formed by digging, τάφρον ὑπερθορέονται ὀρυκτήν Il. 8.179, al., cf. X. An. 1.7.14; opp. a natural channel, στόματα, opp. ἰθαγενέα, Hdt. 2.17; λίμνη ib. 149; τάφος E. Tr. 1153; εἴσοδοι X. An. 4.5.25; ἀποθῆκαι ὀ. ὑπόγειοι Plu. Amat. 2.770e.
• • II dug out, quarried, of stone or metal, τὰ ὀ., opp. τὰ μεταλλευτά, Arist. Mete. 378a20; ὀ. χρυσός Plb. 34.10.10; ἅλες Gal. 11.694; ἅλς Dsc. 5.109; ἰχθῦς ὀ. fish taken by digging in sand, such as sand-eels, Arist. Mir. 835b16, Thphr. Fr. 171.7, cf. Ath. 8.331c, Archestr. Fr. 22.

ὀρυκτός, gegraben ; τάφρος, Il. 16.369, öfter in derselben Vrbdg ; τάφος, Eur. Troad. 1153 ; ὀρυκτὴ τάφρος, Xen. An. 1.7.14 ; Sp., χρυσός, durch Bergbau gewonnenes Gold, Pol. 34.10.10, ἰχθῦς, fossile Fische, Ath. VII.331, vgl. auch 325e.

ὀρυκτός

-ή, -όν

[ὄρυκ-, ὀρύσσω.]

Formed by digging : τάφρον Il. 8.179, Il. 9.67, Il. 10.198, Il. 20.49. Cf. Il. 12.72, Il. 15.344, Il. 16.369.

ὀρυκτός (ὀρύσσω): dug. (Il.)

ὀρυκτός, ή, όν ὀρύσσω

• formed by digging, opp. to a natural channel, Il., Hdt., Attic