ὀρφανικός
ὀρφανικός, orphaned, fatherless
ὀρφᾰν-ῐκός, ή, όν,
- orphaned, fatherless, παῖς Il. 6.432, 11.394; ἦμαρ ὀ. the day which makes one an orphan, i.e. orphanhood, 22.490.
- II of or for orphans, τύχη Pl. Lg. 928a; συμβόλαια ib. 922a; ὀρφανικά, τά, their property and interests, Arist. Pol. 1268a14, OGI 266.8 (Pergam., iii B. C.); οἶκος ὀ. Arist. Ath. 56.6.
ὀρφανικός, ή, όν [ᾰ]
1 d’orphelin, qui concerne les orphelins, Plat. Leg. 922a, etc. ; Arstt. Pol. 2, 8 ; ἦμαρ ὀρφ. Il. 22, 490, jour qui fait un orphelin ||
2 orphelin, Il. 6, 432 ; 11, 394.
Étym. ὀρφανός.
1. verweesd:
2. wees-, van een wees:
ὀρφανικός, = ὀρφανός, verwaist, elternlos, παῖς, Il. 6.432, 11.394 ; ἦμαρ ὀρφανικόν, der Tag der Verwaisung, der zur Waise macht, übh. der Zustand, das Leben einer Waise, 22.490 ; die Waise betreffend, τύχη, ξυμβόλαια, Plat. Legg. XI.928a, 922a ; χρήματα, Dem. 14.16.
ὀρφανικός
[ὀρφανός.]
Orphan, fatherless Il. 6.432, Il. 11.394.–ἦμαρ ὀρφανικόν. See ἦμαρ 4 (j).
ὀρφανικός : bereft, orphaned, father- less; ἦμαρ, ‘day of orphanhood,’ the day that makes one an orphan, Il. 22.490.
ὀρφανικός
ὀρφᾰνῐκός, ή, όν
ὀρφανός
- Iorphaned, fatherless, Il.; ἦμαρ ὀρφανικόν the day which makes one an orphan, i. e. orphanhood, Il.
- IIof or for orphans, Plat.