ὁμαίμων

ὁμαίμ-ων, ον, gen. ονος,

• = ὅμαιμος, Hdt. 5.49, A. Th. 415: metaph., ἁρπαγαὶ δὲ διαδρομᾶν ὁμαίμονες near akin to . ., ib. 351 (lyr.): Comp. ὁμαιμονέστερος more near akin, S. Ant. 486.
• • • 2 as Subst., brother or sister, Id. Aj. 1312, OC 1275.
    • 3 Ζεὺς ὁ., = ὁμόγνιος II, A. Supp. 402 (lyr.).

ὁμαίμων, ον, = ὅμαιμος ; Her. 2.49 ; Aesch. Spt. 333, Suppl. 397 ; Soph. Aj. 1291, O.C. 1277 ; Eur. Or. 683, I.T. 1402 ; den Kompar. ὁμαιμονέστερος hat Soph. Ant. 486, εἴτʼ ἀδελφῆς εἴθʼ ὁμαιμονεστέρα τοῦ παντὸς ἡμῖν Ζηνὸς ἑρκείου κυρεῖ.

ὁμαίμων ὁμ-αίμων, ονος,

• • • 1= ὅμαιμος, Hdt., Aesch.: — ὁμαιμονέστερος more near akin, Soph.
    • 2as Subst. a brother or sister, Soph.
    • 3= ὁμόγνιος (II), Aesch.