Logeion | ὁμηρικός

ὁμηρικός, ή, όν, débauché, Anth. 11, 218.

Étym. cf. ὁμηρίζω.

ὁμηρικός -ή -όν [Ὅμηρος: Homerus] Homerisch; adv. ὁμηρικῶς op de manier van Homerus.

2. ὁμηρικός -ή -όν [ὁμοῦ, μηρός] homoseksueel, ‘homero-seksueel’ (woordspeling met 1. ὁμηρικός) AP 11.218.4.

ὁμηρικός, homerisch.
Bei Crates gramm. ep. (XI.218) mit Anspielung auf das obszöne διαμηρίζειν, vgl. Jacobs dazu.

ὁμηρικός