ὁμιλητικός
ὁμιλητικός, affable, conversable
ὁμῑλ-ητικός, ή, όν,
- affable, conversable, Isoc. 1.30, Stoic. 3.160; οἱ ἔξωθεν ὁ. Phld. Vit. p.4J.
- II ἕξις ὁ. a social habit, Pl. Def. 415e; τί ὁμιλητικόν . .; what social charm . . ? Alciphr. 3.44; ὁ. χάρις Charito 1.4; ἡ -κή (sc. τέχνη) the art of conversation, Plu. QConv. 2.629f.
ὁμιλητικός, ή, όν [μῑ] qui concerne les relations, le commerce habituel, Plat. Def. 415e ; πρός τινα, Isocr. 8d, qui se montre sociable, affable avec qqn ; ἡ ὁμιλητική (s. e. τέχνη) Plut. M. 629f, l’art de vivre en société.
Étym. ὁμιλέω.
ὁμιλητικός, [ῑ], ή, όν, gesellig, umgänglich ; πρὸς τοὺς πλησιάζοντας, im Ggstz von σεμνός, Isocr. 1.30 ; ἡ ὁμιλητική, sc. τέχνη, Kunst des Umgangs, der Unterredung ; ἕξις, Plat. def. 415e ; Plut. Symp. 2.1.1.