ὁμουρέω
ὁμουρ-έω, ὁμούρ-ησις, ὁμούρ-ιος, ὅμουρ-ος, Ion. for ὁμορέω, etc.; but ὁμούρησις, Att. for ὁμήρησις (a word not found elsewhere), Hsch.
ὁμουρέω-ῶ, ion. c. ὁμορέω, avec le dat. Hdt. 2, 33 ; 7, 123, etc.
Étym. ὅμουρος.
ὁμουρέω, ion. = ὁμορέω, zusammengrenzen, Grenznachbarn sein, οἱ Κελτοὶ ὁμουρέουσι Κυνησίοισιν, Her. 2.33, vgl. 7.123, 8.47. – Sp. zusammenleben, von Mann u. Frau, Stob.